Aarden in het moeras van het leven
De tragiek van het leven ligt in de combinatie van groei naar het einde en het besef hiervan. Kleine mensjes komen ter aarde en het eerste wat hen verteld kan worden: gij zult eens niet meer leven. Alles wat u ziet, is een keer niet meer.
Maffe prinsen en hun volk
De één loopt al lallend door de stad, de ander schuift op zijn buik de berg af. Ach, dat die prinsen niet sporen is nog daar aan toe, maar dat het volk er in optocht achteraan loopt? Over prins bier, prins sneeuw en de rest.
Een leven zonder deining
En zo trekt het leven aan ons voorbij zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt. We lijken in afwachting van lijden en schaarste. Van pijn die ons uit een trance haalt en ons weer laat liefhebben in plaats van alleen te hebben.